WAT zegt de ander? Luister goed…naar jezelf…

Vanochtend hielp ik samen met een andere vroege wandelaar een fietser die onderuit was gegaan en niet meer op eigen kracht overeind kon komen. Beiden ondersteunden we deze man om weer op eigen benen te staan. Een spontane actie, omdat iemand hulp nodig had.

“Alleen SAMEN krijgen we Corona onder controle”
Of “SAMEN tegen Corona” of “SAMEN staan we sterk”

Ik weet niet hoe het met jou is, maar ik voel het even niet, dat SAMEN.

SAMEN voelde ik aan het begin van de het covid-19 tijdperk. Toen mijn contactberoep verboden werd, vliegtuigstrepen uit de lucht verdwenen, we elkaar begonnen te begroeten bij de ochtendwandeling en we het wonder van de schone lucht bespraken op campingstoeltjes op de stoep voor onze huizen.

De ontmoetingen blijven, de gesprekken ook. De toon is veranderd. Gelijkwaardigheid maakte plaats voor meningen, beleefdheid voor onderling wantrouwen.
De herinnering aan eenheid vervaagt snel, de zoektocht naar waarheid mondt uit in chaos, waanzin. In plaats van begrip ontstaat tweespalt. Een verwijdering die soms zoveel groter lijkt dan de anderhalve meter. Onoverbrugbaar. Zo ervaar ik dat, heel pijnlijk.

In tijden van onzekerheid en onveiligheid is het heel aantrekkelijk om te luisteren en te gehoorzamen aan degeen die zichzelf het grootst kan maken – het alfa mannetje/vrouwtje.

“Ik hou mijn armen in de lucht, mijn voeten van de grond, zelf weet ik het niet, ik luister naar jou. Jij weet hoe het moet, ik volg jou! Zeg het me maar: Wat moet ik voelen, wat moet ik denken, wat moet ik doen….”

Misschien gaat het wel mis omdat ons DNA maar voor 96% gelijk is aan dat van de chimpansee. Voor de chimpansee werkt het, wij maken elkaar gek.

Wat de wereld nodig heeft is dat we blijven luisteren naar elkaars verhaal. De ander in de ogen kunnen kijken en zeggen:

“Ik begrijp je niet maar ik hoor je. Ik luister naar je woorden, ik herken je emotie. Dat lukt omdat ik weet wie ik zelf ben, omdat ik geleerd heb te luisteren naar wat mijn lijf me te vertellen heeft. Ik luister naar net zoveel woorden in mezelf en erken mijn eigen emoties. En ook al voel ik pijn en verwarring, ook al wankel ik, ik maak een keuze, ik zet de eerste stap. Ik voel wat ik nodig heb en vertrouw dat dat goed is voor de wereld. Zo werkt de natuur.”

Daarvoor gun ik mezelf de tijd!
IK LUISTER.